Alleen jij weet het antwoord op die vraag.......
Niemand anders kan die beslissing voor je nemen.
Wij die nu met CEAHOW bezig zijn, hebben een manier van leven gevonden waarbij we niet langer de behoefte hebben om
dwangmatig te eten. Wij geloven dat dwangmatig eten een voortschrijdende ziekte is, die zoals alcoholisme en sommige andere
ziekten, tot stilstand gebracht kan worden.
Bedenk je hoeft je niet te schamen om toe te geven dat je een probleem hebt; het belangrijkste is dat je er iets aan doet.
Ben jij een dwangmatig eter?
Ons voornaamste doel is stoppen met dwangmatig eten.
Iedereen die wil stoppen met dwangmatig eten is welkom.
Vereisten voor deelname
Een verlangen om te stoppen met dwangmatig eten
Wat kan CEAHOW je bieden
Acceptatie
Van wie je bent, hoe je bent en wat je zou willen zijn.
Begrip
Van de problemen die voor je liggen en die je met grote waarschijnlijkheid zal delen met de groep.
Verbondenheid
Met anderen omdat je bij hen veel van jezelf herkent.
Verbondenheid is een logisch gevolg van wederzijds begrip en acceptatie.
Opluchting
Omdat je acceptatie, begrip en verbondenheid met anderen vindt, omdat we hulp vinden voor onze ziekte en
hulp krijgen om onszelf te accepteren en begrijpen.
Kracht
Door de acceptatie en het begrip van onszelf, door de steun en de vriendschap van de groep, wordt een deur geopend
die naar een nieuwe manier van leven leidt.
Bijeenkomsten van CEAHOW
Dinsdagavond
Tijd: 20.00 - 21.00 uur
Waar:Voorstraat 49 Egmond aan Zee
Zondagochtend
Tijd: 10.00 - 11.00 uur
Waar: Jellinek Kliniek
Jacob Obrechtstraat 92
Amsterdam
Heb je vragen, stuur ons een e-mail
Voor nog meer informatie, ga naar de officile website van CEAHOW
Verhaal 1
Voeding zoals het bedoeld is, namelijk energie en bouwstoffen leveren voor je lichaam.......
Dat kende ik niet in mijn familie. eten was verweven met allerlei oneigenlijke zaken.
Er werd mee gemanipuleerd, gedreigd, gestraft, beloond, getroost enz.
Het was een ingebakken patroon. Mijn moeder wist ook niet beter. Ik bouwde een verslaving op en werd afhankelijk van suiker.
Suiker om mezelf "zoet" te houden. Omdat ik ook niet dik wilde worden en niet aan anderen mijn afhankelijkheid
wilde laten zien ging ik spugen. Ik ontwikkelde een verborgen leven. In feite was ik niet in staat met de realiteit om te gaan.
Zo leek ik aan de buitenkant een onafhankelijke mooie vrouw, maar binnenin bleef ik kinderlijk, emotioneel afhankelijk en voelde
mij lelijk en dik. Ik raakte steeds meer gesoleerd van mijn omgeving en van mijzelf, ook al leek het er heel aardig uit te zien.
Ik was niet in staat "normaal" met eten om te gaan en mijn leven was gereduceerd tot "goede" dagen (hongeren)
en "slechte" dagen (bunkeren).
Na 30 jaar kon ik pas onder ogen zien dat er niets veranderde in dit patroon, ook al had ik allerlei therapien gevolgd.
Op dat moment kwam ik in aanraking met CEAHOW. Eindelijk kreeg ik zicht op mijn eetgedrag en kon ik ook werkelijk aan de slag
om dit eetpatroon te veranderen. Het duidelijke programma met de simpele regels en gereedschappen was voor mij het begin om
werkelijk in het leven te gaan staan, door te accepteren wie ik ben met suikerverslaving en al. Het klinkt misschien overdreven, maar
het was werkelijk een goddelijk geschenk. Het enige wat ik hoefde te doen is per dag het programma te volgen. Ja, en dan begint er een
avontuurlijke reis. Het eten bepaalt niet meer mijn leven. Er is ruimte gekomen om mijzelf te ontwikkelen en werkelijk contact te krijgen
met de mensen om mij heen en vooral met mijzelf.
Verhaal 2
Voor ruim 30 jaar heb ik gevochten tegen het overeten. Telkens verloor ik dat gevecht totdat ik in contact kwam met CEAHOW.
Ik zat eerst in een ander programma, had daar een sponsor die me als eens eerder had gevraagd een keer naar een bijeenkomst
van CEAHOW te gaan. Ik wilde dat niet omdat ik niet opnieuw op een dieet wilde en wist dat er met een voedselplan gewerkt werd
wat bij mij de suggestie opwekte dat het gewoon weer een of ander dieet was. Ik zat er helemaal naast. Op mijn eerste bijeenkomst
vond ik gelijk een fijne sponsor en begon mijn reis naar een ander leven. Al vrij snel, zo een beetje na 3 dagen begon ik het effect van
geen suiker eten te merken. Het leek wel of alles veel helderder was. Ook het gewichtsverlies was in de eerste maanden aanzienlijk en
daar was ik heel blij mee. Helaas stopte het afvallen voor mij na een half jaar. Ik had het daar verschrikkelijk moeilijk mee en wilde gelijk
al weer stoppen met dit programma. Ik ben zo blij dat ik het niet gedaan heb want nu zie ik dat het gewicht het minst belangrijke voor
mij in mijn herstel is. Tot nu toe ben ik aardig wat kilo's kwijtgeraakt en dat merk ik in alles wat ik doe. Door het werken aan de stappen
ben ik een ander persoon geworden die nu veel meer open staat voor wat er in haar omgeving gebeurd. Met de steun van de anderen
in de groep ben ik weer gaan fietsen en zwemmen, iets wat ik jaren niet meer gedaan heb. Ik heb helaas nog steeds veel overtollige
kilo's maar CEAHOW heeft mij laten zien dat ik hierdoor geen slecht mens ben en net als ieder ander mag genieten van het leven.
Het afvallen is voor mij niet belangrijk meer, wat ik veel belangrijker vind is dat ik plezier heb in mijn leven, van het leven kan genieten
Daarom blijf ik mijn voedselplan volgen en ga ik naar de bijeenkomsten. Mijn onthouding van dwangmatig overeten is voor mij het
belangrijkste wat er is omdat ik daardoor in staat ben een fijn leven te hebben.
Verhaal 3
Ik heb mijn hele leven gezocht naar rust in mijn hoofd. Ik wist het niet, ik dacht dat die onrust normaal was. Ik was een onzeker meisje
met best veel vrienden........ Niemand wist dat ik onzeker was, ik heb mijzelf die stoere persoonlijkheid aangemeten. Ik dronk teveel,
gebruikte teveel drugs en had teveel verschillende vriendjes in het buitenland. Andere mensen vonden dat wel stoer en daar draait het
toch om in het leven? Andere mensen......... Wanneer ik naar huis ging na een avondje "stoer" zijn moest ik met mezelf dealen.
Ik wist dat ik niet zo stoer was (als dat is hoe je stoer omschrijft...). Ik wist dat het allemaal maar toneel was en dat zette me aan het eten!!
Zelfs voor alcohol, drugs en mannen was eten altijd hetgeen wat me troostte en geruststelde. Ik heb een kast vol met dieet boeken,
oefeningen en manieren om gewicht te verliezen. Soms werkt dat wel kortstondig, maar ik werd er zo ongelukkig van......
Ik vond een 12 stappen programma wat me naar CEAHOW bracht. CEAHOW gaf me struktuur en discipline maar tegelijkertijd de vrijheid
die ik gezocht had! Vandaag hoef ik nooit meer te twijfelen over wat ik moet eten of hoeveel, vandaag mag ik me bezig houden met belangrijke
dingen, en dat is nog maar het begin! Vandaag heb ik bijna 2 jaar onthouding en wat een geweldig leven! De beloften in het Big Book zijn
niet allen maar woorden. Sinds CEAHOW is mijn leven volledig veranderd, ik heb een geweldige baan die bij me past, een geweldig huis,
mensen die van mij houden, en waarschijnlijk het allerbelangrijkste, rust in mijn hoofd en liefde voor mezelf! Ik zorg goed voor mezelf
en kan daardoor ook voor anderen zorgen en dat is het grootste kado! Ik leef mijn leven dag aan dag..... en dat is genoeg!
Verhaal 4
Hallo daar, ik ben een dwangmatig eter. Ik ben gevraagd een stukje te schrijven over wat CEAHOW voor mij heeft gedaan.
Voor een goede vergelijking wil ik kort beschrijven hoe mijn leven daarvoor was. Van kinds af aan heb ik een gevecht geleverd met
eten; ik verloor altijd. Ik was altijd geobserdeerd met mijn lichaam bezig wat mijn zelfvertrouwen een flinke deuk heeft gegeven.
Toen ik ouder werd staken andere verslavingen de kop op. Ik pakte alles wat ik pakken kon. Ik kreeg het niet voor elkaar om
zelfstandig te wonen en om voor mijn eigen geld te zorgen. Het ging me relatief gemakkelijk af om met mijn verslavingen te stoppen.....
behalve met het eten. Zonder dat ik me er van bewust was bleef ik verslaagf aan suiker. Eten was mijn oudste "vriendje" en bleef
ervoor zorgen dat ik kon ontkennen dat er niets van mijn leven terecht kwam. Vlak voordat ik met het CEAHOW programma begon was ik
er echt slecht aan toe. Het vele suiker wat ik tot mij nam zorgde voor zware depressie met de onvermijdelijke suicidegedachten (wat ik
later leerde kennen als de &qout;sugarblues&qout;, een chemische reactie op teveel suiker). Ik zag mijn familie niet meer en de rest van mijn
relaties stelde ook niet veel voor. Ze waren allen gebasseerd op verslavingen.
CEAHOW gaf me om te beginnen een voedselplan. Een plan zonder de stoffen waar ik verslaafd aan ben en met duidelijke grenzen wat betreft de
hoeveelheden. Omdat ik altijd zo gek met eten heb gedaan vond ik het een verademing dat ik eindelijk wist wat ik moest doen met eten
en dat ik wist dat ik voldoende at. In het begin was het even zoeken maar inmiddels heb ik mijn weg wel gevonden in het voedselplan.
Ik eet voldoende, heb nooit honger en zit op een medisch verantwoord gewicht.
Het was ook moeilijk. De afkick van de suikers viel mij zwaar. Gelukkig waren er anderen in de groep die mij hielpen. Mensen die ik altijd
kon bellen, me een luisterend oor boden en me het goede voorbeeld gaven. Ik ben nu een kleine twee jaar verder en mijn leven is erg
veranderd. CEAHOW heeft niet alleen mijn leven gered maar heeft ook een begin gemaakt me een leven te geven. Ik heb geen
suicidegedachten meer, heb mijn eigen woning en ga steeds beter om met mijn mogelijkheden en beperkingen. Ook is het contact met
mijn familie een stuk beter. Ik kan het vaak allemaal nog niet geloven maar langzaam dringt het tot mij door dat ik uit de hel ben die mijn leven
voorheen was.